Ang ganda nung buwan kagabi. Maaga pa nung nakauwi ako galing sa trabaho kaya naisipan kong maglakad na lang pauwi kumpara nung mga nagdaang pagkakataon na sumasakay ako sa tricycle.
Ang ganda nung buwan kagabi. kaya naman, dahan-dahan lang ang paglakad na ginawa ko, mga hakbang na hindi kilala ang pagmamadali at ang oras. Bukod sa relaxing para sa'kin ang ganong paglalakad, napagmamasdan ko pa ng mas maganda yung buwan.
I was really hypnotized that I didn't got to care about my surroundings anymore. May humila ng bag ko mula sa likod. kapit-bahay ko pala, bumabati ng "hello" sa sarili niyang paraan.
Na-badtrip ako, hindi dahil nawala na sana lahat ng gamit ko kung sakaling masamang tao talaga yung humila nung bag ko. Na-bad trip ako kasi napaka-vulnerable ko. Kung sakaling totoo yun, baka patay na 'ko.
Pangatlong beses nang nangyari sa'kin 'to, at ngayong pangatlo, ngayon ko lang na-realize 'yung kahinaan ko. 'yung pagiging easy prey ko sa mga taong may itim na ulap sa ibabaw ng mga bumbungan nila.
Bad trip. Bad trip na bad trip talaga 'ko, buti na lang nakatulong pa rin ang paglalakad para kalmahin ako. Nakatulong din 'yung ganda at liwanag ng buwan para lansihin ang atensyon ko mula sa nakakainis na pakiramdam na nagpupumilit kumawala mula sa loob ng utak ko.
Gusto kong pumatay. I always have this urge to kill someone, to kill bad people, and people with bad intentions. Pero pa'no ko nga ba gagawin 'yun kung nanghihina ako makakita lang ng dugo?
I always wanted to kick someone in the face, especially if he's ugly. Not that I am claiming to be beautiful but at least, I am not ugly. I hate it when ugly people took a shine on me. "Don't look at me, you're ugly", that's the phrase that keeps on ringing inside my head whenever that incident arise.
I always wanted to do just that but I can't. Simply because I am weak. I wouldn't be able to defend myself if that ugly one stood up and claim his revenge, no, I can't do that, even if I wanted to. Because I am weak.
How can I stood up, be strong, and kill when Blood, Pain, Danger, and Death make me Weak?
Thursday, August 26, 2010
Monday, August 16, 2010
Katoliko ka ba?
hindi lang isang beses na akong nabato ng tanong na 'to--maraming beses na. dati isasagot ko pa, "00, by birth". gusto kong iparating na kaya ako katoliko ay dahil 'yun ang pinili ng mga magulang ko para sa'kin at hindi nangangahulugang, 'yun din ang pinili kong paniniwala at pamumuhay.
katoliko ang pamilya ko at mga kaibigan kaya hindi ko na rin maisip kung pa'no 'ko humantong sa panahon na hindi na 'yun ang gusto kong paniwalaan. kumalas ako mula sa paniniwala at gawi ng mga katoliko, bakit? simple lang, papaano 'ko magiging katoliko kung hindi ko pinaniniwalaan angmga pinaniniwalaan nila?
hindi ako nagpapa-cute o nakikiuso lang.
'yung best friend ko nung high school, katoliko siya pero nung fourth year na kami, nagsimula na siyang magsimba sa ibang simbahan at kalaunan ay nagpabinyag na nga. noon guna, nayayaya n'ya pa 'kong sumama sa kanya para magsimba. nagustuhan ko nung una kya umulit pa 'ko. pero hindi na nagkaroon ng pangatlo. in-assest ko 'yung sarili ko kung pareho ba kami ng paniniwala at pinaniniwalaan ng mga taong 'to o hindi. nanaig 'yung hindi.
nakakalungkot man, binago ng mga paniniwala namin ang pagkakaibigan namin. 'di ko na s'ya maituring na best friend dahil hindi na lahat napag-uusapan namin. 'pag niyayaya n'ya 'ko ulet sa simbahan nila, tahimik na lang ako, hanggang sa hindi na n'ya 'ko niyaya pa.
magkaibigan pa rin naman kami pero hindi na tulad ng dati. gusto kong irespeto 'yung bago n'yang paniniwala at gusto ko, gan'on din 'yung gawin n'ya.
iba man 'yung pinaniniwalaan ko, hindi 'yun nangangahulugan na masama na 'kong tao. dahil dito, nabuo ko 'yung phrase na, "'di mo kailangang maging relihiyoso, kailangan molang maging mabuting tao."
katoliko ang pamilya ko at mga kaibigan kaya hindi ko na rin maisip kung pa'no 'ko humantong sa panahon na hindi na 'yun ang gusto kong paniwalaan. kumalas ako mula sa paniniwala at gawi ng mga katoliko, bakit? simple lang, papaano 'ko magiging katoliko kung hindi ko pinaniniwalaan angmga pinaniniwalaan nila?
hindi ako nagpapa-cute o nakikiuso lang.
'yung best friend ko nung high school, katoliko siya pero nung fourth year na kami, nagsimula na siyang magsimba sa ibang simbahan at kalaunan ay nagpabinyag na nga. noon guna, nayayaya n'ya pa 'kong sumama sa kanya para magsimba. nagustuhan ko nung una kya umulit pa 'ko. pero hindi na nagkaroon ng pangatlo. in-assest ko 'yung sarili ko kung pareho ba kami ng paniniwala at pinaniniwalaan ng mga taong 'to o hindi. nanaig 'yung hindi.
nakakalungkot man, binago ng mga paniniwala namin ang pagkakaibigan namin. 'di ko na s'ya maituring na best friend dahil hindi na lahat napag-uusapan namin. 'pag niyayaya n'ya 'ko ulet sa simbahan nila, tahimik na lang ako, hanggang sa hindi na n'ya 'ko niyaya pa.
magkaibigan pa rin naman kami pero hindi na tulad ng dati. gusto kong irespeto 'yung bago n'yang paniniwala at gusto ko, gan'on din 'yung gawin n'ya.
iba man 'yung pinaniniwalaan ko, hindi 'yun nangangahulugan na masama na 'kong tao. dahil dito, nabuo ko 'yung phrase na, "'di mo kailangang maging relihiyoso, kailangan molang maging mabuting tao."
trabaho at buhay ng tao
hindi namin kilala sa bahay ang TV Guide kung saan ako nagtatrabaho ngayon bilang Editorial Assistant. kaakibat ng sitwasyong ito, hindi rin nila alam kung ano ang trabaho ko, kaya ikinwento ko sa kanila.
madali lang ang trabaho ko. dahil nga editorial assistant, nag-e-edit ako. ako ang nag-aayos nung schedules ng mga shows ng mga tv networks kapag ipinadala na ito sa amin para ma=print sa magazine namin. madali lang 'yung trabaho ko sabi ko nga, kahit sino kayang gawin 'yun basta marunong magsulat at bumasa, at konting computer skills.
madali lang ang trabaho ko, lalo na kung ikukumpara dun sa mga taong nangangalakal ng bote at dyaro, mga naglalako ng cabinet at divider, nagbubuhat ng mga kawayang gagamitin ng kung sinu-sinong taong hindi nila kilala.
mas madali ang trabaho ko kung ikukumpara sa mga service crew na bukod sa mismong trabaho na pagsisilbi sa customer ay kasama pa ang pagtitiyaga nila sa ilan na feeling hari at reyna, prinsipe at prinsesa kung makapag-demand. customer is always right daw kasi, eh. di ako naniniwala sa paniniwalang 'to, para kasing nakaka-gago. hindi ko pa man aktwal na naransan ang maging isang service crew, nabu-bwisit na 'ko sa pagbabahagi pa lang ng ilang mga kaibigang nakaranas na.
madali lang ang trabaho ko kung ikukumpara sa mga full-time nating ina na talaga namang hindi matatawaran ang dedikasyon sa gawaing-bahay at pag-asikaso ng pamilya.
pero kung madali ang trabaho ko, paniguradong mas madali ang sa mga pulitiko. konting puhunan para sa mga banner at political campaign tuwing eleksyon, kapal ng mukha, at garapalang pandaraya, susweldo na sila buwan-buwan ng halagang tiyak na mas malaki kaysa sa mga taong matuwid, nagsisikap, at mga sunog ang balat sa init ng araw. magtrabaho man ang mga pulitikong ito, mandaya, manloko, o matulog lang, kikita at kikita pa rin sila. hmmm, ba't nga ba hindi na lang tayong lahat ay maging pulitiko?
madali 'yung trabaho ko kasi nakapag-aral ako, 'yun lahat at 'yung mga susunodpa, utang ko sa mama ko at sa nanay ko. dati iniisip ko talaga na patas ang mundo pero nung tumanda na 'ko, nakita ko, namulat ako na hindi pala 'yun totoo. may mga taong sadyang (ayokong gamitin 'yung salitang malas, hindi kasi ako naniniwala dun) hindi pinagpala, may mga tao namang pagkasilang, wala nang kailangan pang gawin para mabuhay, kaya ang ginagawa nila, mga pamamaraan para madali silang mamatay, dun lang siguro nila nararamdamang buhay sila. pero hindi ko naman nilalahat, may mga kilala lang talaga 'ko.
kung napansin mo, walang kaisahan 'tong isinulat ko, wala lang, kung ano'ng pumasok sa isip ko, 'yun na 'yun.
madali lang ang trabaho ko. dahil nga editorial assistant, nag-e-edit ako. ako ang nag-aayos nung schedules ng mga shows ng mga tv networks kapag ipinadala na ito sa amin para ma=print sa magazine namin. madali lang 'yung trabaho ko sabi ko nga, kahit sino kayang gawin 'yun basta marunong magsulat at bumasa, at konting computer skills.
madali lang ang trabaho ko, lalo na kung ikukumpara dun sa mga taong nangangalakal ng bote at dyaro, mga naglalako ng cabinet at divider, nagbubuhat ng mga kawayang gagamitin ng kung sinu-sinong taong hindi nila kilala.
mas madali ang trabaho ko kung ikukumpara sa mga service crew na bukod sa mismong trabaho na pagsisilbi sa customer ay kasama pa ang pagtitiyaga nila sa ilan na feeling hari at reyna, prinsipe at prinsesa kung makapag-demand. customer is always right daw kasi, eh. di ako naniniwala sa paniniwalang 'to, para kasing nakaka-gago. hindi ko pa man aktwal na naransan ang maging isang service crew, nabu-bwisit na 'ko sa pagbabahagi pa lang ng ilang mga kaibigang nakaranas na.
madali lang ang trabaho ko kung ikukumpara sa mga full-time nating ina na talaga namang hindi matatawaran ang dedikasyon sa gawaing-bahay at pag-asikaso ng pamilya.
pero kung madali ang trabaho ko, paniguradong mas madali ang sa mga pulitiko. konting puhunan para sa mga banner at political campaign tuwing eleksyon, kapal ng mukha, at garapalang pandaraya, susweldo na sila buwan-buwan ng halagang tiyak na mas malaki kaysa sa mga taong matuwid, nagsisikap, at mga sunog ang balat sa init ng araw. magtrabaho man ang mga pulitikong ito, mandaya, manloko, o matulog lang, kikita at kikita pa rin sila. hmmm, ba't nga ba hindi na lang tayong lahat ay maging pulitiko?
madali 'yung trabaho ko kasi nakapag-aral ako, 'yun lahat at 'yung mga susunodpa, utang ko sa mama ko at sa nanay ko. dati iniisip ko talaga na patas ang mundo pero nung tumanda na 'ko, nakita ko, namulat ako na hindi pala 'yun totoo. may mga taong sadyang (ayokong gamitin 'yung salitang malas, hindi kasi ako naniniwala dun) hindi pinagpala, may mga tao namang pagkasilang, wala nang kailangan pang gawin para mabuhay, kaya ang ginagawa nila, mga pamamaraan para madali silang mamatay, dun lang siguro nila nararamdamang buhay sila. pero hindi ko naman nilalahat, may mga kilala lang talaga 'ko.
kung napansin mo, walang kaisahan 'tong isinulat ko, wala lang, kung ano'ng pumasok sa isip ko, 'yun na 'yun.
Sunday, August 10, 2008
Mother to her children.
Government; based from Mr. Webster’s definition, is the authoritative direction and administration of the affairs of men in a nation, state, city. The governing body. A particular form of ruling or governing. A governed territory. Management, control.
If I were to put it on my own words, Government simply means; the one that has the power to rule his people. On its shoulder lies the responsibility of serving his men. First on its list, always, is their betterment.
As a Political Science student of a progressive university, I can say that the power governing us is not using its total power for the betterment of its people which, must be its priority above all; especially above money.
Others could say that our government is actually doing its task at the greatest extent, performing it the way it should be. Fact is there that; “one can’t help others if he doesn’t help his self first.” Same as, the government can’t totally help his men if they wouldn’t be helping their selves first.
Talking about the government, one can’t avoid tackling about the one on top of it; the President. Studies shows that Arroyo regime is the most terrorist regime this country has ever had. According to the song “Demolition Squad” by the progressive band Datu’s Tribe, a Madame President voice-alike states: “We can make this nation rise once more. Let’s all fight poverty. Let’s kill the poor.” Playfully sarcastic.
The government should always think for the betterment of its people. Ironically, at present, people suffers. For the betterment of its people, its people are struggling, standing under the hot sunlight to avail their primary food at its “low price”. As an agricultural country, rice is one of our primary products. With this fact, Filipinos are being so anxious with its shortage. For the betterment of its people, Oil Price Hike is inevitable.
Madame President is like our mother. And like every mother, she cares for her children so much. She will do anything just to ensure their well-being.; but, just like every mother, she can’t do her every task alone. She needs help from them. More specifically, President Arroyo is in charge to ensure her people’s well-being; but, she can’t do it alone. She needs help to fulfill her duty. As for their children’s love and respect for them, children always obey their every order. Not until trust is broken.
Our situation now is definitely not what it must be. Instead of prioritizing the Education above all, Budget Cut is implemented. Prioritizing the national defense, instead. Ensure the betterment of its people, Political Killings are rampant.
All of these are my response to the “million-dollar question”: “What are your expectations from our government?”#
Government; based from Mr. Webster’s definition, is the authoritative direction and administration of the affairs of men in a nation, state, city. The governing body. A particular form of ruling or governing. A governed territory. Management, control.
If I were to put it on my own words, Government simply means; the one that has the power to rule his people. On its shoulder lies the responsibility of serving his men. First on its list, always, is their betterment.
As a Political Science student of a progressive university, I can say that the power governing us is not using its total power for the betterment of its people which, must be its priority above all; especially above money.
Others could say that our government is actually doing its task at the greatest extent, performing it the way it should be. Fact is there that; “one can’t help others if he doesn’t help his self first.” Same as, the government can’t totally help his men if they wouldn’t be helping their selves first.
Talking about the government, one can’t avoid tackling about the one on top of it; the President. Studies shows that Arroyo regime is the most terrorist regime this country has ever had. According to the song “Demolition Squad” by the progressive band Datu’s Tribe, a Madame President voice-alike states: “We can make this nation rise once more. Let’s all fight poverty. Let’s kill the poor.” Playfully sarcastic.
The government should always think for the betterment of its people. Ironically, at present, people suffers. For the betterment of its people, its people are struggling, standing under the hot sunlight to avail their primary food at its “low price”. As an agricultural country, rice is one of our primary products. With this fact, Filipinos are being so anxious with its shortage. For the betterment of its people, Oil Price Hike is inevitable.
Madame President is like our mother. And like every mother, she cares for her children so much. She will do anything just to ensure their well-being.; but, just like every mother, she can’t do her every task alone. She needs help from them. More specifically, President Arroyo is in charge to ensure her people’s well-being; but, she can’t do it alone. She needs help to fulfill her duty. As for their children’s love and respect for them, children always obey their every order. Not until trust is broken.
Our situation now is definitely not what it must be. Instead of prioritizing the Education above all, Budget Cut is implemented. Prioritizing the national defense, instead. Ensure the betterment of its people, Political Killings are rampant.
All of these are my response to the “million-dollar question”: “What are your expectations from our government?”#
Subscribe to:
Posts (Atom)
